Composteren zonder tuin: het Bokashi-experiment

Ik twijfel er al een tijdje aan of het GFT-afval dat wekelijks door de stad wordt opgehaald, wel degelijk gecomposteerd wordt en of het niet mee verbrand wordt met het restafval. Tegenwoordig mag je in Antwerpen je GFT mee in de restafvalzak steken. Hoe dat dan later gescheiden wordt, zal iemand mij eens moeten uitleggen.

Tegelijk wil ik beter zorgen voor de planten die ik nu heb en ik denk eraan om in het voorjaar een aantal makkelijke groenten en fruit op ons terras te kweken. Voor zover ik weet, heb je voor gezonde planten goede compost nodig.

Dus ben ik beginnen zoeken op internet naar een mogelijkheid om zelf compost te maken. Een compostvat is niet echt een optie omdat het in de zomer de hele dag in de zon zou staan en een behoorlijke geur zou afgeven. Gedaan met gezellig op het terras te eten of te lezen... Ook een wormenbak zie ik niet echt zitten. Zolang de beestjes onzichtbaar blijven, heb ik er geen probleem mee. Maar als ik de bak moet omkieperen om de compost en de wormen te scheiden, verstijf ik lichtjes. Het is kinderachtig, ik weet het, maar ik ben een beetje vies van het gewriemel en de gladde lijfjes van wormen. Na veel gezoek, vooral op Engelstalige sites, kwam ik bij Bokashi. En deze manier sprak me onmiddellijk aan.

Hoe werkt het?
* Je koopt een Bokashi-starterspakket dat bestaat uit twee emmers die luchtdicht afgesloten kunnen worden met onderin een kraantje om vocht af te tappen. Daar wordt ook een pak Bokashi-starter bij geleverd.
* Je verzamelt dagelijks je gft-afval, maar ook vlees- en visresten, eierschalen, kaasrestjes in een bakje in de keuken. Je afval moet je wel in stukjes snijden. ’s Avonds maak je dit bakje leeg in je Bokashi-container, je duwt het stevig aan en je strooit er een lepel Bokashi-starter over. Dit zijn zemelen waar effectieve micro-organismen (Em) zijn aan toegevoegd die ervoor zorgen dat je afval gaat fermenteren in plaats van rotten.
* Zo vul je de container dagelijks laag per laag tot hij vol is. Met ons gezin van vijf duurt het iets langer dan een week voor de emmer tot aan de rand gevuld is.
* Na enkele dagen wordt er in de emmer vocht geproduceerd dat je via het kraantje aftapt. Dit ruikt een beetje zuur, min of meer zoals pickles. Deze vloeistof verdun je 1:100 om je planten te gieten of je giet het puur in de afvoer.
* Als de container vol is, laat je hem nog één of twee weken ongeopend staan en je tapt geregeld de vloeistof af.

En dan... komt het moeilijkste voor een stadsbewoner. Je moet het gefermenteerde afval een aantal weken begraven in oude of nieuwe grond zodat het omgezet kan worden in compost. En daar zat ik met een probleem. Ik heb een terras, geen tuin. Er is ook geen braakliggend terrein vlakbij ons huis, waar ik stiekem ’s nachts mijn compost kan gaan begraven. Ik woon in het centrum van de stad, wat betekent dat mijn buren evenmin over een tuin beschikken.

Na lang denken heb ik het volgende gevonden. In de kelder stond nog een grote, oude plastic afvalcontainer. Die heb ik voor een deel gevuld met goedkope potgrond, dan een emmer Bokashi, weer een laag grond, de tweede emmer Bokashi en dit bedekt met de rest van de zak grond. Die container staat nu al een week of vijf in de kelder en we hebben niks last van geur. Dit is al een goed teken, niet? Binnen één of twee weken zou ik mijn eerste compost moeten hebben.

Of het lukt, laat ik nog weten!